با درودفراوان خدمت تمامی دوستان پارسوماش عزیز خدمتتون  عرض کنم که برطبق تحقیقات دکتر کریمان که زادگاه خود او آهار   در مجاورت میگون است  ری در دوران قدیم تا دوره قاجار به دو قسمت قصران خارج و قصران داخل تقسیم میشد. قصران خارج متشکل از نواحی شهر ری تا  تجریش  بود و  قصران داخل  شامل لواسانات و قعران یا قصران.  با توجه به گفته های دکتر کریمان آتشکده های بسیاری در قصران داخل وجود داشته واین منطقه در هزارن سال پیش پناهگاه زرتشتیان بود که از آن جمله قلعه دختر در بین میگون و شهرستانک و  قلعه ی مازیار در امامه است. ساکنان  لواسانات و قصران از اقوام مختلف هستند که برخی از آنها هزاران سال پیش و برخی در  چهارصد سال پیش و  حتی برخی در زمان قاجاریه در آن ساکن شدند. اکثر سادات این منطقه از  نوادگان  سید قوام الدین مرعشی هستند.اما سادات میگون شامل دو طایفه  میرمحمدی و  میراسماعیلی ها هستند که  نوادگان  سید کمال الدین حسین نبیره امامزاده اسماعیل (معاصر   جامی  -آرامگاهش واقع در تهران)  محسوب میشوند   .  مرتضایی های لالان و برخی از سادات  تهران و بابل و آمل نیز از فرزندان امامزاده اسماعیل بشمار می آیند. سایر طوایف این منطقه از نژاد اکراد و اتراک و الوار هستند که صدها سال پیش  در این منطقه وطن گرفتند.  قصران از زمان گذشته تا امروز  یکی از راههای مهم ری به طبرستان و مازندران بوده. به سبب همین بسیاری از ساکنان نیز ریشه ای مازندرانی دارند و  همین تاثیر پذیری از فرهنگ مازندرانی باعث شده که تا لهجه ها و گویشهای طبری و گیلکی مختلف در کوهپایه های البرز رواج پیدا کند. ریشه لهجه طبری منشعب از پارتیک اشکانیست و بسیاری از لغات لهجه طبری در اوستا  و کتب مقدس زرتشتی و پهلوی  موجوداست.